Początki języka czeskiego sięgają dziewiątego wieku naszej ery, język ten wyodrębnił się kiedy to migracje Madziarów zdecydowanie odcięły się od Słowian południowych, a zwróciły się w kierunku Słowian zachodnich.

Najstarsze zabytki związane z językiem czeskim datuje się na początki dwunastego wieku kiedy to powstała Kronika Kosmasa, jednak dopiero na przełomie trzynastego oraz czternastego wieku zaczyna rozwijać się język, pod względem religijnym- powstaje wtedy hymn do świętego Wacława, który jest starszy od naszej Bogurodzicy o około dwieście lat. Na początku XIV wieku zaczyna się również rozwijać piśmiennictwo w języku czeskim, głównym powodem rozwoju był Jan Hus, który tworzył właśnie w tym języku.

Od roku 1620, kiedy po przegranej z Habsburgami, można mówić o upadku języka czeskiego, staje się on wtedy językiem chłopstwa i pospólstwa, kiedy szlachta oraz bogate mieszczaństwo zaczyna posługiwać się językiem niemieckim. Osiemnasty wiek okazuje się przełomowy dla języka czeskiego, kiedy to w narodzie budzi się potrzeba wskrzeszenia języka ojczystego, jednak dopiero w XIX wieku powstaje współczesny język literacki, w co duży wkład miał bardzo znany lingwista pochodzenia czeskiego Josef Jungmann.